Prezentowana pocztówka fotograficzna wykonana została przez nieznanego fotografa i wydana przez nieznanego nakładcę. Wysłano ją  20 listopada 1902 r. z Kałusza koło Stanisławowa do Pani Ludwiki Zrebińskiej, zamieszkałej w Krakowie.

Przedstawia pozującą do fotografii nieznaną,  najprawdopodobniej  polską rodzinę. Pozujący przebrani są w oryginalne stroje huculskie  w trakcie pobytu na wypoczynku w nieznanym miejscu na Huculszczyźnie.



Siedząca na koniku huculskim kobieta nie jest Hucułką.  Widoczne elementy miejskiego stroju, odmienne od huculskich rysy twarzy i nadwaga przemawiają za tym. Mężczyzna, posiada podkręcone do góry wąsy. Przytrzymuje konia huculskiego, bojąc się, by kobieta siedząca na nim i będąca pewno jego żoną, nie spadła z niego. Stojący obok chłopiec ubrany jest  w  duży, męski  kożuszek – keptar. Posiada ostrzyżone krótko włosy i  nie wykazuje podobieństwa do dzieci huculskich.

Zdjęcie to jest  przykładem dużej popularności, jaką cieszyła się góralszczyzna wschodniokarpacka na przeł. XIX i XX w. wśród środowisk  inteligencji miejskiej dawnej Galicji. Letnicy i turyści już w XIX w. zachwycali się oryginalnymi i barwnymi strojami huculskimi. Często też przebierali się w nie i pozowali do zdjęć.  W tym okresie wykonywano je w plenerze rzadko, gdyż fotografowie dysponowali ciężkim i niewygodnym w transporcie sprzętem fotograficznym.

Pocztówkę udostępnił i opisał – Robert Kubit